Turninn minn

Stundum hef ég lýst fyrir vinum mínum að ég vildi búa í turni. Orðtakið um fílabeinsturn hafði sitt að segja. Helst sá ég fyrir mér vita. Viti lýsir skipum og vísar þeim hvert eigi að stefna. Tóbías í turninum, sem spáði fyrir um veður, hafði líka áhrif á mig. Einnig gæti ég nefnt stjörnufræðingana í Múmínálfunum sem fylgdust með halastjörnunni úr turni. Auk þess fann ég til skyldleika með hinum opineyga franska einfara Montaigne sem sat í turni umkringdur bókasafni sínu og skynjaði allar hræringar í sálarlífi samborgara sinna. Mér þótti turn viðeigand samastaður fyrir heimspeking.

Svo flutti ég í íbúð á fjórðu hæð í blokk í Reykjavík. Hér hef ég allar bækur mínar, þar á meðal ritgerðasafn Montaignes. Ég sé til allra höfuðátta en horfi niður á hversdagslegt mannlíf (börn að koma í skóla, fólk að ganga út með hundinn). Út um eldhúsgluggann sé ég Esju. Af svölunum sé ég tunglið fara sinn mánaðarlega hring og á bak við raðast stjörnur í sín kunnuglegu merki.

Íbúðin mín á fjórðu hæð hefur alla sömu kosti og turn en enga ókosti. Snemma morguns fer ég til vinnu minnar og sinni ungmennum sem eru áttavillt í tilverunni og sum tættar sálir. Síðdegis kem ég hingað og tengi við Esju og tunglið og stjörnurnar.